हो उनले टेलिफोन गरि रहन्थिन

कुरो आज भन्दा आठाइस वर्ष अघिको हो। मा भरखर त्यस्तै त्रिपन्न बर्सको लक्का जवान थिए। उनि पनि भर्खरकी त्रिसठी भर जातिकी भरखर जवानी मा पाइला चालेकी बुढी भैसी भन्दा पनि राम्री र हाइनाको भन्दा पनि राम्रो स्वर भएकी तथा मच्चार भन्दा धेअरि आयु भएकी अत्यान्ति सुन्दरी थिएन। मैले उनीलाई त्यतै धेरै चिनेको पनि होइन र उनले मलाई चिनेको पनि होइन तर हामीले मायाको चिनो स्वरूप त्यो जमानाको निकै चर्चित र आवस्यकक बस्तु जसको नाम मोबाइल फोन थियो त्यहि साटेर माया लाएका थियौ।

हाम्रो पोखहिको पानि भन्दा पनि पबित्र र यो कथा भन्दा पनि साचो मायामा उसको बाउको फुटेको आखा लाग्यो र हासी खुसि हाम्रो माया टुट्न पुग्यो। कुरो थियो एक दिनको जुन दिन हामि देतिंग गर्न गएका थियौ मसान घात। जहा उसको दुइ बस्रको बाउ पनि मुन्तिएको रहेछ र हामीलाई धेअखो र भन्न लाग्यो अब तिम्निहरुको बिहे गरिदिन्छु। तुरुन्तै र दाइजो पनि दिने कुरा गर्न पो थाल्यो। मैले पनि सबै चेकक जाच नगरी कसरि बिहे गर्नु। मैले त तिम्रो खोरिंडी भन्दा पनि निकै राम्री छोरीलाई छिनेकोंई छैन। उसले पनि भन्यो रो रोग तेरो घर लैजा चिनजान गर्दै गरौला। यति भनदि गर्दा मा झालास्य बिउझ्न पुगे। सपना अधुरु राजयो।